ηχώ

Η πόρτα έσβησε τα ίχνη μιας
σαλεμένης καταιγίδας
που κούρνιαζε στα σπλάχνα
της δίψας μου.
Γντουπ!
Όλα έμειναν νοτισμένα
από το υγρό βλέμμα
της χαράς,
μα και ακίνητα
από την αφασία που
μόνο ο κορεσμός της ηδονής
φέρνει.
Στην επόμενη σιγή
η ψύχρα εισέβαλλε απ' το πουθενά
απλώνοντας το γλυκό της μούδιασμα
παντού.
Άρχισαν να ραγίζουν όλα,
μέσα απ τις ρωγμές ξεπηδούσαν
βλέμματα
που απλώνονταν στην ηχώ
της γενετήσιας πράξης
του μικροσκοπικού αλόγου της παναγίας

τ' όλο είναι η κάθε στιγμή
που αιώνια γίνεται,

ο νόμος είναι το κάθε γιατί
που ανοίγει δρόμο στη σιωπή,

ο θεός είναι η παντοδυναμία
της αδυναμίας
κτίζει κάστρα και επιδυκνείεται,

οι αισθήσεις είναι μόνο η αρχή
που στον βαθύ ύπνο αφοπλίζονται,

η διαίσθηση διαρκώς προκαλείται
απ' την ίδια της την πηγή
την ανθρώπινη πληγή-τον φοβο-

και το δόγμα είναι μια ανάγκη
που διαρκώς αναιρείται
για να επιβεβαιώνεται.

Τι είναι αυτο
που μου ζητάς;
Γιατί με κυνηγάς;
Δεν σου αρκεί
που τρέχω σαν τρελός
με το κορμί
με το μυαλό

Γιατί ουρλιάζεις;
Γιατί σιωπάς;
Δεν μπορείς, απλά
να μιλάς;
Τον τσαμπουκά
που σε πνίγει
γιατί στον λαιμό μου
σαν θηλια τον περνάς;

Ότι σου κλέψαν
χάθηκε,
πάνω σε μένα
μην ξερνάς.
Ότι σου πήραν
πάψε πια
να το μοιρολογάς.
Νοιώθεις λειψός,
να το αλλάξεις
δεν αρκεί ο καιρός,
δεν ειναι πληγή
που θα επουλωθεί
είναι αναπηρία
που την φοράς
πριν ακόμη γεννηθείς,
όταν πεθάνεις
δεν θα σβηστεί.

κενή φωνή

κρύβομαι να μην με δεις
και τη σιωπή μου κλέψεις
στα μυστικά της να χαθείς
και πια να μην με θέλεις

γνωρίζω πόσο με ποθείς
γνωρίζω το πως και το γιατί
μα μην θαρρείς πως θα δεχτώ
αμαχητί να σου δοθώ

είναι ο κόσμος μου αλλού
και ο δικός σου κάπου αλλού
αναμεσά τους γέφυρα το κενό
ανύπαρκτη για κάθε λογικό

αν θέλεις, λοιπόν, ένα φιλί
κλείσε τα μάτια να τη διαβείς
τα πατηματά της είναι μες στη φωνή
που λαχταρά τη δική μου σιγή

κάθε πρωί που ξυπνώ
πέφτω επάνω σου,
μα με το βλέμμα μου
συνεχώς αστοχώ να σε πετύχω

κάθε μέρα με μισό χαμόγελο γυρνώ
γιατί μόνο λοξά μπορώ να σε δω
κ' έχω τη θλίψη μου παρηγοριά
και μια ανείπωτη χαρά
να με σκουντά στον ώμο

διαρκώς όλο εσένα κουβαλώ,
ακόμη και στον ύπνο μου
σ' έχω μέσα μου και σου μιλώ
γλυκά και μελαγχολικά
μιας και κατάματα δεν σε αγγίζω

μα σε καποιες στιγμές
ελάχιστες και μαγικές
έχεις ουράνιο τόξο το στόμα σου
το φιλώ και μ' εξαγνίζω

ερωτικά

Δεν μου χρωστάς τίποτα
Και ας τα πήρες όλα
Δεν μου χρωστάς! Ακούς;
Γιατί ότι και αν πήρες
Δεν ήταν τίποτα δικό μου
Δεν ήμουν εγώ! Ακούς;

Ούτε καν ο χρόνος δεν μέτρησε
Από τότε
Ούτε καν όλα τα χάδια
Τα χαμένα,
Τίποτα, με ακούς;
Τίποτα! δεν μέτρησε
Ούτε καν η λησμονιά

Και όσα είπαμε, όσα κάναμε
Μα πιο πολύ αυτά που προδώσαμε
Ακόμη και όλα αυτά ένα τίποτα
Γιατί δεν ήμουν εγώ
Γιατί μήτε εσύ ήσουν
Δεν ήμασταν καν εκεί

Ακόμη και στη σκέψη μου
Ακόμη και στη καρδιά μου
Όλα αυτά που πονάν
Τίποτα δεν ήταν
Και τίποτα δεν θα είναι
Και ας πονάν
Μ’ ακούς;

Δεν με νοιάζει
Ακόμη και αν
δεν με ακούς!
Ακούς;
Δεν με νοιάζει
Έστω και αν σε δω μπροστά μου
Έστω και αν με φιλήσεις ξανά
Έστω και αν γυρίσεις σε μένα,
Για ακόμη μια φορά
Δεν με νοιάζει
Μήτε που δεν με ακούς
Ακούς τι σου λέω;
























Και πάλι μαζί σου
Ξανά σε σένα να γυρνώ
Για να μην σκεφτώ
Για να μην πονέσω
Ακόμη μια φορά

Πάλι σε σένα γυρνώ
Και μέσα σου κρύβομαι
Για να μην με βρουν
Για να μην με καταπιούν
Οι άλλοι, εκείνοι
Που με κυνηγούν

Άνοιξε τα χέρια σου
Και σκέπασέ με
Με τα χάδια σου
Και τα γλυκά τα λόγια σου
Σκέπασέ με, γιατί εσύ
Δεν φοβάσαι
Εσύ γνωρίζεις από δαίμονες
Και δεν δειλιάζεις

Ξανά σε σένα
Μέσα σου να χαθώ
Ξανά από το φόβο μου
Να λιποτακτήσω
Ξανά και από τα λάθη μου
Να διαφύγω

συνδιαλέξεις

Γυναίκα μέσα στο χάος με την άμμο
Να πασπαλίζεις την αυγή σου
Στο λάθος που δεν έχει τάξη
Μήτε αλήθεια μήτε άκρη

Κανόνας δεν σε έπιασε γυναίκα,
Σε νου μονόφθαλμου τιτάνα
Ψευδίζεις λέξεις, πλάθεις συνθέσεις
Δίχως να αναζητάς το νάμα

Αχ πόσο καλά νοιώθεις το χάος
Και με τι χάρη σε κυριεύει,
Σε ατοπήματα της θλίψης
Πέφτεις δίχως να ζητάς ένα χέρι










Και συ που θέλεις να μιλάς
Σε γραμμές κυλώντας του τραίνου,
Σου δίνω λουλούδι της τροχιάς
Που τ’ όνομά του χαράσσει
Στις ράγες του δέους

Έτσι για να μην σιωπήσεις
Και μου ζητάς να καρτεράς
Σε διχογνωμίες και άλλα ξωτικά
Που πίνουν το δάκρυ μες στο ξύδι
Του ανεκπλήρωτου ονείρου
Κερματισμένου από την θλίψη